zondag 29 januari 2017

De kunst van het nat vilten


Al in de zeer oude tijden kende men de nut van het vervilten van wol. Het verhaal gaat dat toen Noah eindelijk land had gevonden en de dieren na een lange reis eindelijk weer de ark konden verlaten, hij in de stallen van de schapen een dikke laag stevig vilt aantrof op de grond. De wol die afgevallen was werd door de poten van de dieren gevilt. De nomaden van de Noord Afrikaanse gebieden viltte hun lappen door ze in een lederen zak achter een schaap of kameel te binden. Door het constant bewegen en gestuit over de grond kregen ze zonder al te veel inspanning een perfecte stevige vilten lap. 

Helaas heb ik geen kameel of een ark vol schapen en zal ik het werk met de hand moeten doen. Maar het proces van pluizige zachte wol naar stevige vilten slof is geweldig om met je eigen handen te doen. 
Ik heb nu drie paar sloffen op deze manier gemaakt. De eerste mislukte compleet, de wol wilde niet hechten en bleef uit elkaar vallen. Het tweede paar, ander soort wol, werd goed. Ik draag ze met zeer veel plezier. Het derde paar heb ik samen met mijn dochter gemaakt. Ze zijn niet perfect maar zitten heerlijk en het is echt een uniek paar sloffen geworden. Ik heb stap-voor-stap foto's gemaakt zodat ik het proces beter kan uitleggen. Ik zal ook nog wat extra tips geven omdat ik nu weet wat er beter kan. Ik adviseer om eerst een klein proef lapje te vilten als je de techniek nog nooit hebt gedaan. 

Dit heb je nodig:

* Merino lontwol 200 gr wit & 100 gr gekleurd (voor maat 35-38)
* Zeep, sunlight of een andere simpel stuk zeep. Ik gebruik graag Aleppo zeep.
* Stevig maar buigzaam plastic voor de mal. Ik nam een snelhechter hoesje maar bv foam werkt ook prima
*Bubbeltjes folie 1x1m
* Papier
* Stift
* Schaar
* Grote handdoek

Ik werk het liefst in de douche, omdat het best een natte boel kan worden. Zeker als je samen met kinderen wilt gaan vilten. Maar op een grote tafel of keukenblad moet zeker ook lukken. 

Aan het werk

Stap 1
Teken de voeten op een stuk papier. Neem 3-4 cm extra in een mooi ronde cirkel om de voet. Voor de schacht van de slof maak je een tussen stuk. Hoe langer het tussenstuk hoe hoger de schacht van de slof. Let er op dat je bij een hoge slof echt ook de breedte nodig hebt anders kom je er niet in. Voor een lage slof is 10 cm tussenstuk genoeg. 


Bij deze sloffen heb ik een hoge schacht gemaakt, ze waren alleen iets te smal. Let daar dus goed op. De wol krimpt onderveer 1/3 als het gaat vilten.
Stap 2
Leg je mal op het bubbeltjes folie en begon met de eerste laag witte wol. De lontwol komt in lange strengen, door zachtjes te trekken krijg je dunne rechte plukken. Leg de eerste laag horizontaal op de mal met een overlapping aan de zijkanten van 2cm. De tweede laag gaat er verticaal overheen. Ga zo door tot je 6 lagen hebt. Dit is een behoorlijk hoge stapel en om het werken met de gekleurde wol iets makkelijker te maken moet het om laag. Dat lukt het beste door het iets nat te maken. Maak in een kom met heet water en een hand geraspte zeep een sopje en sprenkel wat water op de witte wol. Niet te veel wrijven, we gaan nog niet vilten. Maar net genoeg om het te laten zakken.

Stap 3
Nu mag de gekleurde wol er op. Leef je uit op het patroon, maar bedenk wel dat als je een ingewikkeld kleurenpatroon maakt het aan de achterkant precies zo moet. Voor de visualisering,  dit is de zijkant en halve onderkant van de slof. Bij het geel is de bovenkant van de schacht van de slof. 
Bouw de lagen wol net zo op als met de witte wol. 4 lagen is hier wel genoeg. 
Sprenkel de wol weer wat nat en druk voorzichtig aan. 
Stap 4
Maak de wol nu goed nat en wrijf zachtjes met je handpalmen over de wol. Voorzichtig want je wilt het kleurpatroon niet te veel verstoren. Vermijd de zijkanten want die moeten nog aan de onderkant hechten. Als je het idee hebt dat het redelijk stevig aan elkaar is gehecht, als je het voorzichtig optilt blijft het aan elkaar zitten, moeten we het geheel omdraaien om de onderkant van de slof te gaan maken. Dit gaat het beste om het in een vloeiende bewegen op te  pakken en omgedraaid weer op het bubbeltjes folie te leggen. 
Stap 5
Vouw eerst voorzichtig de laag wol om de mal. Leg vervolgens de lagen wol er op zoals in stap 2-3-4.  Vouw vervolgens de overlappingen naar de achterkant en zorg dat het goed om de mal aansluit. Maak het nu goed nat en master de wol. 
Als de wol goed is gehecht kan je wat steviger gaan wrijven en wordt het al echt een geheel. 
Keer het werk geregeld om het egaal te laten hechten. Losse plukken wol met wat extra sop natmaken en proberen vast te wrijven. Soms zijn er gewoon eigenwijze plukken die niet goed willen hechten. Niet gaan trekken, gewoon laten zitten. Met het vilten laten ze los. 
Stap 6

Nu zou een kameel of schaap best handig zijn want het zware werk gaat nu beginnen. Rol de lap in het bubbeltjes folie op en rol het in de handdoek. Er zijn ook mensen die het in een dun yoga matje of bamboe mat rollen, kan allemaal en je moet zelf even kijken wat het beste werkt. Het gaat erom dat je het geheel moet rollen, van voor naar achter. Het yoga matje werkte bij mij goed. Met je voeten rollen kost het minste energie, maar het blijft best intensief. Na 5 min rollen vouw je het allemaal weer uit en draai je de sloffen een kwartslag. Rol het weer op en bewerk het weer voor 5 minuten. Ga zo door tot je helemaal rond bent geweest. 
Stap 7
De sloffen zijn nu stevig maar nog helemaal vormloos. Tijd om de schaar er in te zetten. Let goed op! Als je deze mal nog eens wilt gebruiken knip dan alleen het vilt door en trek de mal er uit. 
Knip de sloffen door en haal de mal er voorzichtig uit, er kunnen plukken wol loszitten. Nu begint het ergens op te lijken. Vouw de sloffen open en ga er eens in met je hand. Zie je de vorm van de slof er al in als je hem recht op zet? Tijd om te passen. Probeer de sloffen voorzicht aan je voeten. Let op, ze zijn nog lang niet genoeg gevilt en gaan straks pas echt krimpen. Maak ze weer goed nat met een heet sopje en masseer ze om je voeten. Ik ga meestal ook even staan om de vorm er goed in de drukken. 
Klaar voor het leukste gedeelte van het proces? Tijd voor het betere smijt en gooi werk. Ik lag echt een een deuk toen ik met Davita elk een slof tegen de muur en op de grond aan het smijten was. Leef je maar lekker uit. Na 20x gooien pas je de slof weer aan. Zie je dat hij al flink aan het krimpen is. Misschien is het nodig om de schacht in te knippen, dat is niet erg en geeft juist een prachtig elf achtige slof. Het vilt laat zich nu nog vormen, wil je puntjes aan de bovenkant trek het dan wat. Masseer de sloffen weer goed om je voet. Ga door met gooien en smijten tot de sloffen passen. Als ze drogen kunnen ze nog iets kleiner worden maar met dragen loop je ze ook weer wat uit. 
Stap 8
De sloffen van Davita hebben dikke naden, de wol die we overlapte was niet goed om de mal heen gesloten en dus aan elkaar gevilt. Je krijgt dan boven en onder op de slof een naad. Aan de onderkant heb ik die wat afgeknipt en aan de bovenkant gewoon plat gedrukt. De schacht is wat dun en daardoor pluizig. Maar de zitten heerlijk. 
Zelf hou ik er van om de sloffen als ze klaar zijn te trakteren op een lanolinebadje. Dit geeft ze hun natuurlijke wolvet laagje terug en beschermd de sloffen tegen vuil en vocht. Laat ze daarna rustig drogen, dit kan best een dag duren. Daarna heb je uren, weken, maanden lang plezier van je eigen wollen sloffen. 
Deze sloffen heb ik een paar weken eerder gemaakt, boven op zie je ook bij mij wat oneffenheden doordat er een naad zat. Maar ik draag ze elke dag met erg veel plezier. 
Op pinterest zijn er duizenden voorbeelden voor soorten sloffen om te vilten. En als je de basis onder de knie hebt zijn de mogelijkheden geweldig. Kijk ook eens op Youtube, daar zijn diverse filmpjes te zien waar het proces goed wordt uitgelegd. 









dinsdag 1 november 2016

Sint Maarten laat mijn lichtje branden

Werken aan het innerlijk
Werkt door naar buiten.
Oordeel niet, luister slechts
Houd van ieder.

Ervaring van buiten
Werkt door naar binnen.
Vermijd niets, zoek slechts
Weer niets af, verdraag slechts
Tot het bereikt is.

Rust in het innerlijk
Heb lief naar buiten
Klaag niet, lijd slechts
Vraag niets, wacht slechts
Tot je gegeven wordt.
Ruw en hard kan november zijn. Harde winden met vrieskoude regens jagen de mensen terug in hun huizen. Behaaglijk en beschut. Hadden we rond de Michealstijd nog moeite om ons huis op te zoeken en afscheid te nemen van de zomer, nu zijn we maar moeilijk weer naar buiten te krijgen. 
Kijk eens hoe een boom vanaf zijn top naar beneden rood en oranje kleurt, de levenssappen trekken zich van boven naar beneden terug. Ook de mens keert zich steeds meer naar binnen. En als in de natuur de levenssappen minder worden groeit bij ons het zielenzonnelicht, dat we in de zomer opdeden, steeds krachtiger. De lichtfeesten zullen ons helpen om door de donkerste periode van het jaar te komen. Want hoe duister de aarde ook is, in ons huis brand het licht. 

Sint Maarten

Sint Maarten is het eerste lichtfeest en het begin van de grote Advent. Vanaf nu zijn er nog 40 dagen naar Kerst en daarna nog 40 dagen tot Maria Lichtmis. 

Al heel lang, tot aan de Germanen aan toe, is 1 of 11 november heel belangrijk geweest. De oogst is binnen, het vee is vet en klaar om geslacht te worden. Het meeste werk is gedaan. De rust periode staat op het punt van beginnen. Het hamsteren voor de winter was vroeger een echte noodzaak. Wie geen voorraad aanlegde kwam in de winter te kort en moest dus hongerlijden. Met de voorraadkelder goed gevuld vonden veel mensen dat het goed was om wat te delen, met hen die het niet gelukt was om een wintervoorraad aan te leggen. In Nederland werd het een gebruik om een lichtje (knol) aan de deur te hangen en zo te laten zien dat arme konden aankloppen voor een paar appels of ander wintervoorraad. Delen zoals sint Maarten zijn mantel met de bedelaar deelde. 
Martinus ging op zijn 15e het Romeinse leger in en was net als zijn vader voorbestemd om officier te worden. Drie jaar later krijgt zijn leven echter een totaal andere wending. Op een koude dag rijdt hij met zijn leger eenheid richting de stad Amiens, bij de poorten ziet hij een bedelaar zitten. Hij ziet hoe zijn soldaten er langs rijden zonder de bedelaar ook maar een blik te gunnen. Hij voelt diep van binnen een vuur oplaaien, hij moet helpen. Martinus deelt zijn kostbaarste bezit, zijn dikke wollen mantel. Martinus komt in Frankrijk ook in aanraking met het christelijke geloof en hij bekeert zich. Hier voor moet hij eerst uit het leger, een enorme beslissing voor de jonge man. Hij geeft zijn zekerheid op om een vuur dat hij inzicht voelt te volgen. In zijn verdere leven sticht hij meerdere kloosters en werd hij Bisschop. Hij stond bekent om zijn zeer sombere levensstijl en compassie. En al snel mengde de voorchristelijke gebruiken zich met de verering van de heilig verklaarde sint Maarten. 

Als kind vond ik sint Maarten een fijn warm feest. Als jong kind genoot ik van het appelvrouwtje en de bedelaar in het park en de warme chocolade melk. In de 6e en 7e mochten we met ons lichtje langs de deuren en zongen we voor de dichte deur in de hoop dat deze open zou gaan en we beloond werden. De kou buiten, de geur van het knolletje en de warmte van de mensen die de deur open deden waren bijzonder en mooi. 
We ontvingen toen voornamelijk, nog niet rijp genoeg om ook iets te geven. 
Ik vind iets geven, oprecht uit het hart heel moeilijk. Geven zonder daar ook maar iets voor terug te verwachten vereist nederigheid en dat is een deugd die ik nog niet onder de knie heb. Ik twijfel vaak ook nog of ik al wat te geven heb? Ben ik rijp genoeg? Is wat ik te geven heb wel interessant? 
Geld of goed weggeven is niet zo moeilijk, mits je het kan missen is een euro zo in de collectebus gegooid en menig huishouden puilt uit van de spullen die gemist kunnen worden. Maar het geven van iets als kennis of aandacht is veel moeilijker. Stel nou dat je zo gul bent met je aandacht weggeven dat je niks meer overhoud voor jezelf? Je loopt jezelf voorbij en eindigt dan net als de bedelaar, zelf om hulp vragend. Neem dus een voorbeeld aan Martinus, hij schonk de bedelaar DE HELFT van zijn mantel, omdat hij ook aan zichzelf bleef denken. 
Zelf denk ik dat het woord DELEN misschien beter op zijn plaatst is ipv geven. Bij delen hou je altijd  een deel voor jezelf. Kennis, aandacht, geld en liefde het is allemaal te delen. 
De actie van het delen van zijn mantel was voor Martinus een keerpunt in zijn leven. 
Voor ons zitten er geen bedelaars meer bij de poort, maar ook wij kunnen keuzes maken die voor een keerpunt kunnen zorgen. Weet je nog, die zwoele zomeravond waarop je wilde plannen maakte over het roer om en alles helemaal anders aanpakken? Tijdens de Michaeltijd dalen deze plannen weer een beetje en hebben we moeite om ze vorm te geven, we zijn nog te veel 'buiten' bezig. Maar nu we terugkeren naar het Huis kunnen we de wilde plannen omzetten in concrete doelen en er in de lange adventtijd aan werken. 

Op school is sint Maarten het eerste lichtfeest. We halen de laatste vrucht van de donkere aarde, knollen die uit de aarde komen staan symbool voor de zomer die ons warmte en licht heeft geschonken. (daarom dus geen pompoen want die groeit op de aarde) naar binnen en doen er een warm lichtje in (warmte en licht, vandaar die strenge kleuterjuf die tegen de waxinelichtjes op batterijen is). 
De kinderen lopen in processie een ronde en brengen het licht naar de mensen. Ze ontvangen doorvoor vaak een appel of een peer.
Ook is het in mijn herinnering zo dat er vanaf sint Maarten weer kaarsen brandde op school, de geur was zo heerlijk en voor altijd verbonden met de warmte en mystieke tijd van de grote advent. 

Ik heb me voorgenomen om komende 80 dagen (40 voor en 40 na kerst) mijn wilde zomer plannen die nu tijd genoeg hebben gehad om te sudderen, in de praktijk te brengen. Ik keer nog meer terug naar het huis en ga eens lekker opruimen. Mijn huis heeft nogal wat achterstallig onderhoud en dat begin ik te merken. Het zomerlicht geeft mij kracht om de donkere winter door te komen. 


maandag 25 juli 2016

Fietsvakantie; de 3e etappe ELLEMEET 55km

Aan het einde van de rustdag stonden de meeste tassen al weer ingepakt en gingen we nog redelijk op tijd naar bed. 
De derde etappe zal via Rockanje, over de deltawerken, langs de Goereese kust en de Brouwersdam naar Ellemeet gaan. Met een lange stop in Ouddorp voor een duik.
Om 10 uur zaten we op een pleintje in Oostvoorne aan het ontbijt, tompoucen en broodjes kaas. 
 Om daarna met frisse moed en vele liters water op pad te gaan. Het was erg warm, maar in tegenstelling tot de vorige etappe hadden we nu wind mee en ging het eigenlijk best snel.
In Goedereede, overgens een heel mooi dorpje, moest iedereen plassen en was het wel tijd voor een pauze. In de oude
haven vonden we een klein cafeetje en was het tijd voor appelsap on the rocks en een koffie verkeerd.  De koude pannenkoeken smaakte ook uitstekend. Via de hoge duinen kwamen we vervolgens op onze lunchstop, het strand in Ouddorp.  Vreselijk druk en de zee was heel ver weg. Maar de kinderen namen een duik en ik ruste wat uit.  Wel met een blijvende tijdsdruk in mijn hoofd. Ellemeet is nog ver. 
Tegen 18u bereiken we het Grevelingenmeer en in de brandende zon, maar met wind mee rijden we het laatste stuk over de dam.

Ik fiets graag achter de kinderen, dan kan ik zo lekker trots naar ze kijken. Want op wat zucht en gesteun na hebben ze ook deze lange etappe weer prima doorstaan.
Na 8,5 uur op de fiets bereiken we Ellemeet, hongerig en moe kom ik er achter dat er geen winkels zijn in dat dorp en dat de eerste supermarkt op 8 km ligt..... Dan zakt de moed een beetje in mijn schoenen. Ik besluit dan maar uit eten te gaan en we schuiven aan op het terras van de enige uitspanning die het dorp rijk is. Het is half acht en ik bel de camping  om door te geven dat we iets later zijn, maar er aankomen. De reactie van de mevrouw van de camping was buitengewoon bot, we hadden tot 20u de tijd en anders was de camping dicht!  ok, omdenken dan maar weer en met twee tasjes met take a way komen we net op tijd aan. En mevrouw krijgt het vervolgens voor elkaar om twee kinderen binnen 5 minuten aan het huilen te krijgen. Voorafgaande aan de reis had ik al meerdere keren contact gehad met deze camping en elke keer aangegeven dat we 3 nachten wilde blijven, om even goed uit te rusten.  Nu was het onmogelijk om op het trekkersveldje langer dan 2 nachten te blijven en de prijs die telefonisch was doorgeven klopte ook niet. Kinderen in tranen, ik boos. Die avond ad ik koud, te duur eten en had ik er even geen zin meer in. Gelukkig stond er een gezin op het veldje met kinderen en hadden die het echt naar hun zin.
Ik droomde dat het heel hard regende.

De volgende dag en dus enige rustdag was voor het strand. Lang lang geleden was ik wel eens in Renesse geweest, 18jaar en..... Renesse dus. Wat een drukte, een ramp. In de supermarkt was de oorlog aangebroken en werd er massaal gehamsterd en op straat.....nou ja gewoon verschrikkelijk!  Het zal de warmte geweest zijn en de ooste wind, maar ik kon niet veel hebben. Het strand te druk, de mensen te luid en de zon te hard. Om 16 uur was ik verbrand en moe. De kinderen hadden natuurlijk nergens last van die maakte een fort om de zee tegen te houden en gingen op kwallen jacht.


De teller stond al weer op 150km dus een ijsje hadden we wel verdiend.


De noedels met kip die Saul op de camping maakte gingen er ook goed in.
Tijdens het eten kreeg ik de bevestiging dat we de volgende dag welkom waren op een camping in Kamperland, voor 3 nachten.
Die nacht kon ik weer even ontspannen.

donderdag 21 juli 2016

Fietsvakantie; de 2e etappe OOSTVOORNE 40km

Zaterdag ochtend en ik merk aan Davita dat ze het moeilijk vindt om afscheid te nemen en verder te trekken.  Alles gaat extra langzaam en een boze bui ligt op de loer. Ik hoop dat het afscheid nemen makkelijker wordt komende dagen, want we zullen elke twee dagen verder trekken. 
Het scheelt dat ook de scouts vandaag naar huis gaan en overal is het een drukke bedrijvigheid. Om half tien heb ik alles in de tassen en hoeft alleen de tent nog. Maar even geduld want eerst belt de lokale radio nog voor een kort praatje over onze vakantie en ze willen graag een tip voor het eten. 
Nog een laatste kop thee en om 11.30u zitten we weer op de fiets. Vandaag is de eindbestemming Oostvoorne. Het is fris op de fiets en de wind is stevig.
In Hoek van Holland nemen we de boot, even maak ik nog het grapje om de grote boot naar Engeland te nemen, het enthousiaste JAAAAAAA galmt nog na in mijn oren.
De fastferry die ons naar de maasvlakte brengt is goed gevuld maar gelukkig vinden we een beschut plekje. De stuurman helpt nog even om de fietsen goed weg te zetten en vraagt of we boven komen kijken in de stuurhut. Er liggen namelijk zeehonden op het strand en van af boven kan je die goed zien. En ja wel, daar lagen ze, 7 stuks Inc een paar jongen. Goud glanzend in de zon. Hij voer extra langzaam zodat we ze goed konden zien. Erg leuk. Verder vertelde de stuurman van alles over de grote schepen en de haven. Het werd een leuk tochtje.
Het was ook echt het hoogtepunt van de reisdag. Het was een saai stuk en door de harde wind ook erg zwaar. Davita belande door een windvlaag op het asfalt en haalde haar knie open. Gelukkig was dat verdriet snel over na een, veel te dure muffin bij futureland. En een kaartje aan opa&oma 


De camping 'de Roos' maakte alles goed. Keurig, strak, bloemen en schoon, heel schoon. Het plekje erg klein en drie meter van de buren vandaan, maar met picknicktafel.
En wat is het heerlijk om op een wc te zitten die naar bloemen ruikt en niet naar 50 scouts!
De volgende dag was een echte rustdag. Saul en Davita werden gevraagd om in het zwembad van de dochter van de eigenaar te spelen en ik heb ze eigenlijk heel de middag niet gezien.
Als echte fan van het tv programma "we zijn er bijna" kon ik het niet laten om net als die gasten op de rustdag even lekker de was te doen. Het is dat ik geen ramen in de tent heb die ik kan wassen anders...... 
Het was ook de eerste avond dat we echt lekker kookte met zo'n drieën. Gebakken aardappelen,

verse worst en erwt&wortels, en dat op één pitje. De dag werd helemaal top toen mijn vader ineens in motorpak het veld op kwam lopen. Even weer kletsen was erg fijn.
24/7  op  een zeer kleine ruimte met z'n drieën vraagt soms best veel van mij maar zeker ook van de kinderen. Best knap dat het over het algemeen erg goed gaat. En de kleine ruzies gaan over dezelfde dingen als thuis, Saul die een filmpje wil kijken toen hij zag dat er WiFi was en Davita die steeds haar zin wil door drijven. En ik.......Ik zou best even een uurtje willen uitrusten in een echte stoel zonder "mamaaaaa?!?!"
Maar we moeten door, morgen de derde etappe richting Ellemeet. Een lange etappe en het wordt warm dus het zal een zware worden. 


zondag 17 juli 2016

Fietsvakantie; de eerste etappe 'S GRAVENZANDE 48km

Het inpakken van de bagage blijft een klus. De hele dag verzamelen zich spullen op de eettafel en tegen de avond krijg ik een lichte paniekaanval, past dit echt allemaal in de tassen?!  Maar een paar uur later staan er dan toch echt 6 fietstassen en een kar keurig gepakt in de kamer en is de tafel leeg. Ik moest soms selectief en streng zijn met wat er wel en niet mee kon. Vaak waren mijn spullen de klos zodat er iets extra's voor de kinderen mee kon. 
De nacht voor vertrek is eigenlijk altijd onrustig.  Paklijsten schieten door mijn hoofd, ik draai en ik zucht maar van goed slapen komt niet zo veel. Mijn kinderen hebben duidelijk de slaapgenen van hun vader want die slapen echt in elke situatie en moest ik dus ook wakker maken.  Met duffe ogen aan het ontbijt en een uur later zaten we op de fiets. Bestemming scouting labelterrein 's Gravenzande.
Het weer was stukken beter dan anderhalve week geleden en we schoten aardig op. 
Toen ik de routes aan het plannen was en zag dat het maar 38km, dus max 3 uur fietsen, was hield ik natuurlijk geen rekening met hooibergen en speeltuintjes die we onderweg tegen zouden komen.
Maar vrolijke kinderen fiets toch ook een stuk fijner.
Oh er wordt wel heel wat gemopperd onderweg hoor. De wind was ook gemeen hard en het stuk langs de nieuwe waterweg lang. Dan is het toch aan mij om ze weer op te vrolijken zodat ze toch weer even doorzetten. 
En de vermoeidheid was weer zo voorbij toen we op onze camping aan kwamen.  Een heerlijk groot scouting terrein met altijd gezellige drukte van de groepen scouts die er op kamp zijn. 
De tent staat zo en hoe heerlijk is het dan om even neer te ploffen met een kop thee.
Davita had echt trek en begon meteen aan het avondeten, Chili con carne, zoals onze familie traditie voorschrijft.  Het kleed is onze tafel en stoelen tegelijk.  Dat voelt zo heerlijk simpel, meer heb je eigenlijk niet nodig.
Nog voor het donker was sliepen we alle drie.

Ik werd wakker van een hard gekwetter, drie Vlaamse gaaien vlak voor de tent. Ruzie om, wat later bleek, een kikker.  
Rustig wakker worden, thee en stilte. Heerlijk. 
Doordat we op elke camping twee nachten blijven hebben we ook steeds een vrije, niet fiets dag. Dus om 11 uur sprongen we op de fiets en reden we naar het strand.  Over de duinen zagen we donkere wolken het land in drijven, maar wij lagen de hele middag in de zon. Voor het eerst in jaren weer gezwommen in de zee. Zelfs Saul, die bang is voor het onbekende en iets wat hij niet ziet, de bodem van de zee bijvoorbeeld,  had er enorme lol in.
Moe, rossig en ziltig van de dag strand lagen ze op tijd in bed. Voor begon in inpakritueel weer. Maar ook heel even een moment alleen.


zondag 10 juli 2016

Fietsvakantie; de voorbereiding

Vroeger vond ik kinderen die op fietsvakantie gingen altijd een beetje zielig. Met een bult spullen achter op je gewone fiets naar een camping 30 km van je huis.
Maar goed, nu vele jaren later ga ik dus zelf op fietsvakantie, naar Zeeuws-Vlaanderen dat dan weer wel. De afgelopen maanden ben ik mij  gaan verdiepen in de spannende wereld van de actieve fietsers. En er ging een wereld voor mij open. Die bult spullen achter op de bagagedrager is natuurlijk 'not done', daar voor in de plaats zijn er vreselijk dure, hipster tassen van echte avonturen merken. De prijs is gelijk aan een week kamperen dus ben ik erg blij dat ik die van Zus kan lenen. 6 tassen.... Dat is niet veel als je toch 3 weken weg wilt blijven.
Afgelopen jaren was de bestemming Frankrijk en reden we met een enorme aanhanger naar de camping. Nu moet ik bij alles denken of ik het nodig heb en of het kleiner kan. Ik las diverse blogs over mensen die lange tochten fietste, ook met kinderen, en die werkelijk het minimale bij zich hadden. Maar 3 weken eten met een spork en alleen maar fietskleding aan hebben gaat net te ver. Ohja, en ik kocht een tent die echt niet door de strenge

fanatieke fietsers goed gekeurd zou worden. Een 4-persoons tent met ruimte om in de voortent te zitten. Een weloverwogen keus, want de inderdaad ultra lichte tentjes die veel gebruikt worden bieden geen plaats om binnen te spelen als het een hele dag regent. En ik ken mijn kinderen...... Die kunnen echt niet liggend de dag doorbrengen. Dus een grote tent en dus ook een fietskar om de tent te vervoeren.
En dan wordt het spannend, past alles in de tassen en kar? Kan alles wat ik denk nodig te hebben mee? De enige manier om dat te testen is het doen. Dus ik met de kinderen op proef-fietsvakantie-weekend.
 En hoera, met nog wat ruimte voor extra kleding en wat speelgoed vertrokken we afgelopen weekend naar Hoek van Holland voor een nachtje kamperen. Voor de kinderen ook de eerste test met meer dan 50km en zware tassen. 140 km afgelegd, waarvan 100 op de fiets. We hebben regen en veel wind gehad. Maar bij de zee scheen de zon en alles was weer goed.

Trots en vol vertrouwen gaan we deze week beginnen aan ons avontuur. We zullen de Noordzee route volgen vanaf Hoek van Holland tot Retranchement. En omdat de fiets slechts ons vervoermiddel is en we ook echt vakantie willen hebben doen we het rustig aan. Afstanden van 40-55km en dan weer een camping. 
En s avonds voor de tent een blogje schrijven, want WiFi is tegenwoordig eerste levensbehoefte geworden en op elke camping aanwezig.

dinsdag 19 januari 2016

Schoolfruit en goed gevulde trommeltjes

Schoolfruit 
Een ouder blog uit 2013 en het gaat over de oude school van mijn kinderen. 
Maar nog steeds weer lees ik over scholen die een 'gezond' eet beleid hebben maar daar zo blind op staren. Laatst weer een school waar alleen brood gegeten mag worden en 1 stukje fruit. 
Terwijl er steeds meer mensen zijn die juist minder brood eten en hun kinderen een prima alternatief bieden.
Blijf kritisch naar je school, laat je kinderen zo gevarieerd mogelijk eten en staar je niet blind!


Belangrijk:
Dit blog kan boosheid opwekken en mensen met lange tenen raad ik aan op het kruisje recht boven in de hoek te klikken. 
Voel je je aangesproken en denk je dat ik het over jou heb.... ik ga graag in discussie dus laat je reactie hier achter op het blog en niet ergens achter mijn rug.

** einde waarschuwing**

Opvoeden moet!

Met veel folders, toeters en bellen werd er in september aangekondigd dat de school van de kinderen ook dit jaar weer mee zal doen met het "Europees schoolfruit programma". 20 weken lang krijgen de kinderen 3x per week een stuk fruit of groenten.
Rond dit project zitten ook smaaklessen en andere lespakketten die school kan gebruiken om de kinderen en ouders te informeren over het belang van goede voeding en over  het eten van groenten en fruit.
Mensen die mij kennen, snappen dat ik hier erg blij mee was. Vorig jaar heb ik het koekbeleidop school al een keer aangegrepen om eenblog te schrijven en daar kwam kritiek op. De reacties waren soms echt heel persoonlijk en veel moeders voelde zich  aangesproken. Die ouders raad ik dan ook aan om maar niet meer verder te lezen want ik ga nu nog een stukje verder en houd me echt niet in.

In de brief van school stond "de leerlingen krijgen op de dagen woensdag t/m vrijdag school uit het EU programma, dit zal worden geleverd door Greenery in Barendrecht. Op deze fruitdagen hoeven de kinderen geen koek mee van thuis mee te nemen. De school zal er zorg voor dragen dat het fruit op school wordt opgegeten en niet in de prullenbak beland. Fruit dat overblijft zal uitgedeeld worden aan de kinderen die het mee naar huis willen nemen"

Prima uitleg en duidelijk, lijkt mij. Geen koeken mee op de fruitdagen!
Maar al na een paar weken kreeg ik van mijn kinderen te horen dat het helemaal niet zo goed ging met die fruitdagen. Het viel mij ook wel op dat mijn kinderen wel erg veel fruit mee naar huis namen. Er was duidelijk veel over in de klas. Af gelopen woensdag hoorde ik dat er geen fruit was op school omdat het geleverde product bedorven was. Erg jammer en ik vroeg dus aan mijn zoon wat hij dan gekregen had. 'Nou niks. De andere kinderen hadden allemaal een koek bij, maar ik niet, want dat mag niet van jou!' Mijn verbazing was groot, al de kinderen hadden een koek van thuis bij zich? Maar de afspraak was toch GEEN koek op fruitdagen? Na een gesprekje met zoon weet ik dat hij een van de enige is die echt nooit een koek bij zich heeft op de fruitdagen. De rest heeft bijna altijd een koek bij en eet dus geen fruit. Ook weet ik nu dat 50% van het fruit wel degelijk in de prullenbak verdwijnt. 
De dag er na meteen naar het hoofd van de school gegaan om eens te vragen of ze er van wist en of ze er ook nog iets aan wilde gaan doen. 
De uitleg was zo verbazingwekkend dat ik er echt even over na moest denk.
Ja de school weet dat er steeds meer koeken worden meegenomen van thuis, en dat er dus steeds minder fruit wordt gegeten. Maar school vindt dit de verantwoordelijkheid van de ouders en gaat zich er niet mee bemoeien. Het is niet aan de school om deze discussie en strijd te voeren. "Ruth, als jij die kruistocht wilt voeren is dat goed maar wij mengen ons er niet in"
En daar sta je dan, ik wilde heel veel zeggen maar aan de toon en houding was het duidelijk. Deze school is niet in voor een discussie. 
Met andere woorden, we maken een paar regels maar doen  vervolgens niks aan de handhaving of overtreding van deze regels. En dat snap ik dus echt niet. Een school, en zeker deze school, is zo vol van principes en regels omtrent kleding en gedrag van de leerlingen. Maar als het om de gezondheid van de kinderen gaat zijn ze laks en ongeinteresseert. En de ouders?Die gaan letterlijk in tegen een regel die school heeft opgemaakt. Dat lijkt mij nou niet het goede voorbeeld. 
Maar ik vrees dat dit goede voorbeeld het hele punt is. 
Gezond zien eten, doet gezond eten. 

Toen ik mijn verbazing tegen enkele ouders uitte kreeg ik in al de gevallen te horen dat zij ook koeken meegaven. 'Want mijn kinderen eten zo slecht en dan krijgen ze helemaal niks te eten op school' 



LET OP, nu word ik giftig, afhaken en wegkijken kan nu nog, verder lezen voor eigen risico.



Het hele EU schoolfruit programma is er voor gemaakt om kinderen leren fruit te eten. Op de eerste plaats  vind ik dit ook een verantwoordelijkheid van de ouders. Ouders moeten hun kinderen leren dat alles eetbaar is en dus dat fruit lekker en gezond is. Het beste werkt dit met het goede voorbeeld geven. Maar als er zo veel kinderen zijn die bijna geen fruit eten of alleen een banaan, dan is er toch ruimte voor verbetering. En waar zijn de meeste kinderen het meeste? Waar leren ze toch al? Juist op school. Dus waarom geen onderwijs over gezonde voeding en hoe je "lief bent voor je lichaam". 
Leer de kinderen en de ouders dat gezond niet moeilijk, vies en ongezellig is. Stop met het volproppen van de kinderen met hele slechte gewoontes. 
Mijn nekharen gaan echt overeind staan als ik mensen hoor zeggen dat hun kinderen niks anders eten dan alles geprakt of met appelmoes.  En fruit daar moeten ze helemaal niks van hebben. De kinderen moeten op  zwemles om te leren zwemmen, dat nemen de meeste heel erg serieus. Veiligheid voor alles. Maar waarom leer je je kinderen dan niet wat veilig is voor je lichaam. Is dat niet niet net zo belangrijk? Daar moet je heel je, hopelijk zeer lange leven meer doen. De  kinderen leren zo veel goede lessen die waardevol zijn voor hun verdere leven, maar stoppen zich zelf vol met slecht eten! 

Volgens mij is veel gewoon onwetendheid, ouders weten vaak niet dat bepaalde producten slecht zijn. Ja reclames en campagnes van Het Voedingscentrum werken daar zeker ook aan mee.   En daarom is zo'n programma over schoolfruit een mooie gelegenheid om gezonde gewoontes aan te leren. En dat gaat echt niet door een appeltje uit te delen, dat snap ik ook wel. Maar met een goed programma er omheen, met smaaklessen, excursies en gesprekken in de klas moet er toch een zaadje geplant kunnen worden dat langzaam uitgroeit tot een gezonde keus.  Maar als school elke poging ondermijnt kan je er nog zo veel kunstmest opgooien als je wilt, dat zaadje zal niet aarden en zeker niet opkomen en gaan bloeien. 
Ouders denken dat ze het beste doen voor hun kinderen, en dat zo'n koekje mee naar school echt geen kwaad kan. Het gaat ook niet om dit ene koekje. Maar door het koekje mee te geven zeg je dus dat het fruit niet lekker is. Het verkeerde voorbeeld dus.  De keus moet gewoon simpel zijn, vandaag eten we fruit. Punt! Lus je het niet? Prima, dan proef je wat en de volgende keer weer. Zo leer je eten. 


Oh mijn kinderen zijn ook echt geen heilige alles eters hoor. Ik heb ook vaak lange tanden aan tafel en het liefst eten ze elke dag friet, pizza of pannenkoeken. Maar het is mijn taak als opvoeder om ze ook te leren wat goed voor ze is. En dat doe ik door ze duidelijk te maken dat alles eetbaar is en wat gezond en minder gezond is. We hebben thuis drie categorieën,GEZONDOK, EN SLECHT.  80% van de voeding valt onder de eerste groep. Bruin brood, groenten, fruit, vis, vlees enzo. Onder OK valt bij ons, wit brood, zoet beleg, koekjes, chips, snoep. Deze producten mag je eten maar hou het beperkt.  SLECHT is bij ons, frisdranken, alles met kunstmatige zoetstoffen, alle light producten en de meeste kant en klaar producten.
 Ik raad ik de kinderen af om deze dingen te eten. En nu ze nog jong zijn kan ik ze dat nog leren. En zo een goede gezonde bodem leggen voor het zaadje dat later zal uitgroeien tot een eigen gezond leven. 

zaterdag 14 november 2015

Hoe ver is het naar Parijs?

"Hoe ver is het eigenlijk naar Parijs?"
Logische vraag voor een kind van tien jaar. En ik was zo blij dat hij die keiharde dubbele boodschappen er in niet hoorde.
Hoe ver is nog naar Parijs?
Heel ver mijn lief, heel ver! En kom nu alsjeblieft onder mijn vleugels zodat ik je kan beschermen.

Een half uur sociale media en mijn telefoon ontploft van de meningen, verdriet en haat.
En ik fiets achter mijn kind aan, door de polder naar de scouting. We groeten de koeien, reigers en zien zelfs nog een vlinder. En ik wil haar knuffelen, door elkaar schudden en haar laten beloven nooit maar dan ook echt nooit zo te gaan denken.

Kinderen worden puur en onschuldig geboren, waar dan ook op de wereld. Ze zien geen huidskleur, afkomst of haat. De kinderen zijn de dragers van onvoorwaardelijke liefde.
Bescherm de kinderen, stop ze niet vol met haat en WIJ en ZIJ.
Onze kinderen zijn de toekomst.  Willen wij een betere wereld dan moeten we de kinderen leren over

VRIJHEID
GELIJKHEID
&
BROEDERSCHAP

woensdag 28 oktober 2015

Weekspreuk 30 27-2 november


In het zielenzonnelicht ontluiken in mij
de rijpe vruchten van het denken;
In de zekerheid van het zelfbewustzijn
transformeert zich alle voelen.
Vreugdevol kan ik beleven
het geestelijk ontwaken van de herfst:
de winter zal in mij de zielenzomer wekken.

donderdag 22 oktober 2015

Weekspreuk, 29 20-26 oktober


Door mij het licht van het denken
krachtdadig in het innerlijk te ontsteken,
belevenissen zinvol te duiden
vanuit de krachtbron van de wereldgeest,
ontvang ik nu mijn erfdeel van de zomer,
herfstrust en hoop ook voor de wintertijd.